داني كه برد آن گل مريم دل ما را      افسوس نشد مشتري اي مهر و وفا را

يا شد ولي كيد حسودان نگذاشت        كردند به من  چنين جور و جفا را

ديدم كه ز ناي قلمم ناله برآمد      يارب چه گران مي خرد اين شهر ريا را

در شهر ما قدح صدق و صفا را مفروش       ترسم آتش بزند فتنه تزوير صفا را

وين ز بد عهدي ايام هزاران افسوس        غافل مشو از دل ، نبر از ياد خدا را

زين پس ندهيد دل به هر چشم سياهي       پنديست گران از من درويش شما را